header image

Kom terug

Posted by: | 4 april 2015 | 2 Comments |

 

Dank jullie allemaal voor jullie donaties, aandacht, berichten, reacties.

Van de actie heb ik € 200 overgehouden. Deze schenk ik aan Stichting Zukric.

Zukric is opgezet door Martin Iskra, uit Rotterdam. http://www.zukric.com/?page_id=213

Het circus heeft sociaal circus als belangrijk doel en doet daarom veel projecten in de minder goede delen van Buenos Aires/Argentinië.

Tot zover… Mijn laatste verhalen bewaar ik mooi voor als ik jullie in Nederland ga spreken en zien…

Vanmiddag vertrekt mijn vlucht en zo ben ik morgenochtend op Schiphol.

Tot snel! Hasta pronto!

Mijn locatie .

under: Geen categorie

En toen ging het snel. Ik schreef eerder over een mogelijke kano waar ik op gokte om de oversteek naar Peru te maken. En deze heb ik kunnen halen. Ik heb maar een dagje moeten wachten, maar heb daarentegen de reis veel sneller kunnen maken. De veerboot zou er in principe 4 tot 6 dagen over doen en dan tel ik de mogelijke wachtdagen niet eens mee. Ik kon met een familie mee.

Deze familie heb ik ontmoet in Nueva Rocafuerte, net aan de grens in Ecuador. Zij hadden zojuist hun dochter bezocht en gingen terug naar hun woonplaats Santa Clotilde in Peru. Voor 60 dollar mocht ik met hun mee. Ondertussen hoorde ik van mensen uit het dorpje dat er meer toeristen onderweg waren die wellicht ook naar Peru onderweg waren. En wat bleek, het waren drie Nederlanders. Drie jongens uit Amsterdam die net als ik aan het rondtrekken zijn in Zuid-Amerkia. Zij gingen ook mee met de familie, die er vooral niet op achteruit ging. Ik had hen ontmoet via een lokale gids, welke zo vrijgevig was om mij alleen in zijn huis te slapen. Al bleek later dat ik niet zo alleen was. Ik had mijn hangmatje opgehangen, want er was geen bed of dergelijks aanwezig. Dat bleek uiteindelijk een hele goede vinding. Terwijl ik probeerde te slapen in mijn hangmat, wat nog best een kunst is, betraden ongeveer een dozijn muizen de kamer waar ik in sliep. Ik probeerde nog wat gaten te dichten waar ze doorheen kwamen, maar de meerderheid van de planken lagen enigszins los van elkaar. Dus mijn belangrijkste spullen opgehangen en het gepiep, geritsel en getrippel als slaapmuziek beschouwd. Ik denk dat ik tegen een uur of drie of vijf, geen idee, wel ongeveer sliep.

De volgende ochtend vertrokken we niet al te vroeg. We voeren als eerst naar Pantoja. Het eerste dorpje in Peru om onze stempel van entree te verkrijgen. Vanuit hier vertrok ook de veerboot naar Iquitos. Tot onze verrassing waren er hier meer toeristen… gestrand. Ze zaten vast in het dorp omdat ze op de veerboot hadden gegokt en net genoeg cash hadden meegenomen voor deze boot. Maar niet genoeg om terug te keren of andere manier van reizen te kopen. De groep bestond uit 12 mensen. Omdat ze geen hotel of eten konden betalen hadden ze van de mensen uit het dorp een huis ter beschikking gekregen en mochten ze mee met het zoeken van vruchten en groenten in het jungle. Uit deze groep gingen een Argentijnse en een Spaanjaard met ons mee. Zij hadden een vliegtuig te halen en hebben aangevoden in Iquitos te pinnen zodat ze de toch konden betalen.

Uiteindelijk zaten we dus met 7 toeristen op de boot in plaats van alleen ik. Maar ook in Peru geldt het spreekwoord hoe meer zielen… We voeren weg uit Pantoja met wat bleek later een lange dag te gaan. De boot was behoorlijk primitief. Zo was het een simpele kano met planken als bankjes en hemelzijdank een huif. De motor zou ik omschrijven als een grasmaaier met een lange buis met aan het eind een schroef. Het geluid was behoorlijk dus hoe verder achter in de boot hoe minder gesprek mogelijk was. In het begin was het prima, maar na een paar uur ga je toch op zoek naar een soort rugleuning of andere houding. Volgens mij zijn we zo in die twee dagen de hele boot door gekropen. De eerste dag voeren we tot ver na zonsondergang naar het dorpje Campo Serio. Hier mochten we onze hangmat ophangen in het huis van een bevriende familie. Heel fijn dat dat kon, we waren behoorlijk moe van de hele dag kano-zitten. We bedankten de man des huizes dan ook hartelijk, waarna hij meteen zijn kans schoon zag voor een verzoek. Hij verzocht mij vriendelijk om hem 100 dollar te geven zodat hij naar Lima kon.

De volgende dag, of eigenlijk dezelfde nacht, werd ons ontbijt al gemaakt. We kregen het voorgeschoteld toen we weer onderweg waren. Het was een typisch gerecht van de selva(jungle), soort varken met rijst. Helaas het had verrassend weinig weg van varken. Meer een soort taai gefermenteerd gerookt stuk leer. We kregen eerst een bord voor ons vieren, wat we al een hele klus vonden om gezamenlijk op te eten. Echter bleek dat we allemaal ons eigen bord kregen. Maar ik heb alles opgegeten! Verder ging de reis voorspoedig en waren we aan het eind van de middag in Santa Clotilde, waar bij de familie van de kano mochten slapen! Wel jammer, ik bleek diep te slapen, want ’s nachts kwam de zoon van de familie dronken een gevangen slang presenteren. Niks van gemerkt…

De volgende dag gingen we met de speedboot naar Mazan om met een soort tuktuk/motordriewieler een haarspeld uit de rivier af te snijden. Daarna op de laatste speedboot naar Iquitos. En toen waren we er. Een bizarre en interessante stad. Er wonen 400.000 mensen, ik heb 5 auto’s zien rijden en er rijden 25.000 motortaxi’s(motordriewieler) rond. Het deed de andere jongens sterk denken aan India. Het leuke was dat je je voor 3 sol liet rondrijden, staat gelijk aan 90 eurocent. Het was uberhaupt een goedkope stad, we lunchten gemiddeld voor 4 sol, € 1,20 en mijn eerste hotel was 10 sol, € 3,- per nacht! Ik heb vervolgens nog een 4-daagse trip gemaakt, de jungle in. Samen met een Canadees, Amerikaan, Peruaan en natuurlijk onze geniale gids. Met blote handen of met een speer scoorde hij de vissen voor ons eten. Hij zag op gemiddeld 100 meter leguanen en luiaards zitten en hangen.

Na deze dagen ben ik per vliegtuig naar Lima gereisd, om vanuit daar de bus naar Ayacucho te nemen. Ik moest wel paar uurtjes doorbrengen in Lima, dus ik ging naar La Punta. Een koloniale wijk die als een pier in de zee ligt. Ik moest er per taxi heen en toen heb ik ontdekt dat het verkeer in Guayaquil redelijk rustig is. Een analyse was nodig om het Limanese verkeer te begrijpen. Het is eigenlijk een groot spel: Stel je hebt een weg van 3 banen voorzien strepen. Regel 1, er zijn geen banen, regel 2, vergeet de strepen. Regel 3 is de belangrijkste, je bent af als je langer dan 5 seconden achter dezelfde auto rijdt. Dat betekent volgens de stelling van Pythagoras dat men meer afstand aflegt en in hetzelfde stuk weg meer snelheid maakt, wat het idee wekt dat het sneller gaat. Het leuke verder is dat je eigenlijk van elke auto de voorkant, achterkant en zowel de chauffeur als de bijrijder ziet. Oh en niet te vergeten regel 4, je bent ook af als je niet om de 3 seconden toetert, want toeteren is toch een soort bevestigen van je bestaan hier.

Gelukkig zat ik ’s avonds in een mega chille bus en had ik nergens last van. Behalve dan toen we de volgende ochtend echt omhoog gingen, rond de 3500 meter. Ik voelde me niet helemaal goed, maar dat verdween toen we afdaalden naar Ayacucho, op een hoogte van 2750 meter en ik goed had geslapen. Ayacucho staat bekend als de stad met 33 kerken, maar misschien nog wel meer om zijn duistere verleden. In deze contreien is de beweging Sendero Luminoso begonnen. Deze terroristische organisatie begon in jaren 80 en stond voor Maoïstische en Communistische idealen. Om bekendheid te vergaren plaatsten ze bommen en ontvoerden/elimeerden agenten en journalisten. De noodtoestand werd uitgeroepen en het leger greep onbesuisd in. Wat volgde was een neerwaardse spiraal van geweld waarbij de burgers uiteindelijk het grootste slachtoffer werden. Het leger arresteerde blindelings jongens en mannen, waardoor de bekende beweging ANFASEP ontstond. In deze beweging bundelen de moeders en vrouwen van de verdwenen mannen hun krachten om te protesteren. De oprichtster hiervan heeft zelfs Amersfoort bezocht voor een steunprotest. Uiteindelijk is er in eind jaren negentig een commissie ingesteld voor opheldering en gerechtigheid. Deze commissie is afgesloten in 2003, waarna er diverse monumenten zijn geplaatst. Maar nog altijd mijden de Peruanen zelf Ayacucho voor deze geschiedenis. Wat absoluut onverdiend is, want het is een mooie stad met leuke mensen. Ik heb verrassend veel gepraat met de inwoners, meer dan ik had verwacht na verhalen over de Sierra. Ook toeristen van buiten Peru weten de stad niet echt te vinden, waardoor ik regelmatig op de foto moest met mensen of men starend aankeek.

Vanuit Ayacucho ben ik naar Huancavelica gereisd met een collectivo, een minibus die pas vertrekt als die vol is. Het vertrok redelijk vroeg 5:30 in de morgen, maar daardoor kwam ik mooi vroeg aan. Huancavelica is een afgelegen stadje tussen de heuvels en bergen van de Andes geklemd. Het is uitzonderlijk hoog, 3690 meter, dus dat was te merken in de temperatuur. KOUD! Na een half jaar de tropische warmte van Guayaquil is 3 graden wel even wennen. Ze kennen hier ook geen warmte isolatie of centrale verwarming dus mijn kamer was niet noemenswaardig warmer dan buiten. Ik sliep met 4 lamawollen dekens… Verder is Huancavelica een van de armste steden van Peru, maar het is een prachtige stad vol met koloniale architectuur. In de tijd van de Spaanse hegemonie zijn er verschillende zilver en kwik mijnen gegraven, waardoor deze gebouwen betaald konden worden. Maar nog even over de reis, die was geweldig. De uitzichten waren fantastisch en we reden door de besneeuwde toppen van de Andes. Zo’n 50 kilometer voor Huancavelica kwamen we op het hoogste punt van de weg, 4825 meter. Ik had gelukkig nergens last van, heb zelfs na deze top een stuk geslapen. Uiteindelijk waren we rond half elf in het regenachtige stadje. Na een hotel opgezocht te hebben kon ik meteen mee met een tour de bergen in, naar de oude kwik mijnen. Deze zijn dus ontstaan in het Spaanse tijdperk, rond 1500, en hebben dienst gedraaid tot de jaren vijftig vorig eeuw. Ze hebben verder alles gelaten voor wat het was, Santa Barbara werd een spookstad. Heerlijk om foto’s te maken, zie hieronder het resultaat. Daarna nog even naar het uitkijkpunt boven de stad. Ook slechts op 4000 meter…

Na Huancavelica ben ik doorgereisd met een collectieve taxi naar Huancayo. (In de taxi hadden we een gesprek waarbij de chauffeur verbaasd vroeg of er geen bussen naar Nederland gaan als het vliegticket zo duur is) Ik noem wel elke keer de namen van de plaatsen hier, maar het heeft allemaal veel van elkaar weg. Dat komt doordat de plaatsnamen geënt zijn op woorden uit het Quechua, de taal hier in de bergen. Quechua klinkt een beetje als Duits gebrabbel, met veel “sje” en “tje” klanken. Dat klinkt trouwens ook door in het Spaans, dus het is wel wennen om de mensen te verstaan. In Huancayo heb ik rustig aangedaan, wat stadjes in de omgeving bekeken en veel gewandeld. De mensen waren hier aardiger dan Huancavelica, maar alsnog kon ik merken dat ze weinig toeristen gewend zijn. Dat geldt ook voor de vorige twee steden waar ik was, Huancavelica en Ayacucho. Soms als ik een winkel binnen ging en netjes gedag zei en vroeg hoe het ging, kreeg ik als antwoord een monotoon, Ola gringo. Nu is Gringo een lastig woord. Het is eigenlijk een bijnaam voor Amerikanen, omdat het leger langs de Mexicaans/Amerikaanse grens in hun groene pakken (Green) de immigranten wegstuurden met een enkel woord (Go). Voor mijn gevoel is geen negatief woord, het ligt er alleen aan hoe het wordt gebruikt. Men kan het als aardige tegemoetkomende groet gebruiken of meteen een afstand creëren. Maar in Huancavelica voelde het alleszins positief. Er werd daarnaast ontzettend veel gestaard en ik werd genegeerd als ik mensen gedag zei. Uiteraard was het geen ramp, maar ik was blij toen ik in Huancayo weer met de lokale mensen gesprekken kon voeren.

Na Huancayo ben ik met de bus weer naar Lima gereisd. En dat was een mooie tocht. Ik zat bovenin de dubbeldekker op de voorste rij, naast me zaten leuke mensen die verbaasd door mijn lonely planet van Peru bladerden en voor me zag ik een verscheidenheid van landschappen voorbij trekken. Zowel vieze industrie stadjes, als prachtige Teletubbie heuvels, besneeuwde bergtoppen en Marklin-achtige ravijnen voorzien van mist, beekjes en spoortunnels. Mijn buurvrouw in de bus legde uit dat het hooggelegen deel van de route (4500+ meter) zich normaal gesproken in een dikke laag sneeuw omhoog slingert, maar dat door de opwarming van de aarde bijna alle sneeuw is verdwenen. Daardoor zijn de mineraalrijke bergtoppen vrijgekomen voor grote mijnbouwbedrijven en zijn er al enkele bergtoppen volledig weggegraven voor hun metalen. Een triest gegeven.

En nu ben ik in Lima, wederom. Dit keer wat langer om de stad te bekijken, het museum over Sendero Luminoso te bezoeken en om Alonso op te zoeken. Alonso heb ik ontmoet op de jungle tour in Iquitos. Vanavond neem ik de bus naar Arequipa en begint de reis op weg naar Argentinië. Ik ben bijna elke dag wel onderweg tot eind maart, om dan bijna een week in Buenos Aires te zijn en Martin Iskra en zijn circus op te zoeken. Hopelijk lukt het me dan om daar nog mijn laatste verhalen op te schrijven over mijn ervaringen in zuidelijk Peru, Bolivia en Argentinië. Zo niet, dan was dit het laatste en zal ik jullie in levende lijve vertellen over de reis. Dank voor jullie reacties op mijn verhalen, het lukt niet altijd om er op te reageren, maar het is erg fijn om van jullie te horen.

Nog slechts iets meer dan twee weken voor ik weer voet zet op het vertrouwde continent. Ik kom zondag ochtend 5 april aan op Schiphol. En hoe mooi en bijzonder deze reis ook is, naar die dag kijk ik toch wel een beetje uit…

Mijn locatie .

under: Geen categorie

Vamos! Vamos! Vamos! (We gaan! x 3)

Posted by: | 28 februari 2015 | 6 Comments |

Lieve mensen,

De reis is begonnen! Ik ben nu in Coca, een kleine stad in het oosten (de jungle) van Ecuador. Vanochtend kwam ik rond half acht aan met de nachtbus uit Guayaquil. Afgelopen dagen heb ik doorgebracht op de Monoloco Lodge naast het Mangrooven park, Parque National Churute. Toevallig werkten daar deze week twee Nederlandse vrijwilligers. Zij zijn net als mij op doorreis om uiteindelijk uit te komen in Buenos Aires.(wel een maand later)

Dus ik spreek sinds 6 weken weer eens in het echt Nederlands. Bijkomend dat de eigenaar het liefst Engels spreekt met zijn gasten moest ik nog aardig me best doen om aan me dagelijkse Spaans te komen. Dat lukte, want we hebben een aantal mooie uitstapjes gemaakt. Onder andere naar een boerderij met onvoorstelbaar veel soorten fruit, groente, kruiden en specerijen. Zo zag ik cacao, rijst, Yak-fruit, maracuja, mango, zwarte peper, paprika poeder, jasmijn, papaya, van dat sterfruit, kokosnoten en nog veel meer wat ik niet kon onthouden maar wel kon eten;)

De lodge lag op een prachtige plek. Een fijne plek vond ik naast het zwembad met achter me de brullende apen en voor me uitzicht op het opdoemende Andes-gebergte. Het leven was er rustig en ontspannen na de drukte van Guayaquil.

In de laatste dagen op het project heb ik gepoogd een blog te schrijven, maar de dagen waren vermoeiend en vol. Toch wil ik jullie dit laten lezen zoals ik het toen schreef:

“Met nog een week te gaan schrijf ik jullie mijn laatste blog vanaf het project. De volgende zal pas komen als ik op reis ben. De intensiteit en vermoeidheid nemen gezamenlijk toe. Ik wil jullie vertellen over hoe ik de mensen hier heb kunnen helpen, dat ik gister dan eindelijk auto heb gereden en over de bijzondere families hier.

Gister was het dan zover, door wat toevalligheden mocht ik terug rijden van het project Monte Sinai naar ons project Chicos de la Calle. Het was even zoeken om de auto te starten, maar je moet maar weten dat dat alleen lukt met groot licht aan. Wat onzeker reed ik de pick-up de heuvel van zeker 50 procent af, maar daarna zoefde ik heerlijk over de autopista. Een vrouw had gevraag of ik haar wilde helpen met het vervoer van een bed en een kast. Dus daar reed ik dan met een pick-up waar een bed en kast uitstaken, bij elkaar gebonden met mijn prachtige knopen en boven op de alles twee jochies die niet meer voorin pasten. Dat is toch wel het ultieme vervoer hier, achterin de bak van een pick-up. Ik zit er zelf ook liever dan binnen in de over geairco-de cabine. Na het afleveren van de spullen zijn we naar het project gereden, maar niet voor we nog een extra groot rondje hadden gemaakt naar de supermarkt. Volgens mij reed ik wel redelijk als een echte Guayaquileño. Dat wil zeggen, meer rechts dan links inhalen, paar keer door rood en toeteren als mijn voorligger langer dan 0,5 seconde wachtte als het licht op groen sprong. Hopelijk verleer ik dit snel genoeg weer, anders wordt het een dure acclamatie-periode in NL.

Twee weken geleden ben ik met Padre Marco mee geweest naar zijn parochiewijk Nigeria. Dit is een van de armere wijken van Guayaquil. Het is geen toeval dat de wijk Nigeria heet, het is een verwijzing naar de huidskleur van de inwoners. Hier wonen mensen met een hele donkere huid en een Afrikaans uiterlijk. En helaas maar waar, ook hier geldt het treurige principe, hoe donkerder de huid hoe armer de mensen. Het regen seizoen is hier begonnen en daarom hebben we drie families bezocht welke problemen hebben met de waterdichtheid van hun huis. Zie de foto’s. Ook deze huizen zijn gemaakt van caña (riet/bamboe).

Voor twee huizen heb ik een aantal nieuwe stalen dakplaten gekocht. Bij een van deze twee heb ik ook het materiaal gekocht voor het bouwen van een toilet. “

Vorige week heb ik samen met Padre Marco deze huizen bezocht om te kijken hoe de materialen zijn gebruikt. Een huis had de nieuwe platen al op het dak, maar een ander echter nog niet. Ook het bouwmateriaal voor het toilet was nog niet gebruikt. De man des huizes werkt in twee weken lang aan de kust alvorens enkele dagen thuis te zijn. Zo gauw hij weer thuis was zou hij beginnen. Padre Marco zal er op toe zien dat dit zal gebeuren. Verder hebben we nog 3 andere huizen bezocht welke ook problemen hadden met het dak. In een huis was geen vloer aanwezig dus daar hebben we cement en grind voor gekocht, want dit was erg armoedig.

De drie moeders van de Micro Kredieten!

De drie moeders van de Micro Kredieten!

In deze week heb ik nog meer mooie dingen gedaan om families te helpen. Ik heb bijvoorbeeld geld gegeven aan de sociaal werker Nuria voor het verlenen van micro kredieten. Deze micro kredieten worden verstrekt aan moeders in wie de sociaal werker vertrouwen heeft en welke een steuntje in de rug kunnen gebruiken voor hun bedrijfje. Ik heb drie moeders van een krediet kunnen voorzien, een gebruikt het voor haar handeltje in ondergoed, een voor het bereiden en verkopen van gerookte kip en een voor een winkeltje aan huis. De leningen zijn 100 tot 150 dollar en moeten zij in maandelijkse termijnen van $ 5, 7, 10 of meer terug betalen. Zo gauw de lening is afbetaald kunnen ze er opnieuw gebruik van maken. Bij onvoorziene uitgaven of uitbreiding. Als zij geen gebruik meer willen maken gebruikt de sociaal werker het geld voor andere moeders. Zo blijft het geld in omloop en kan het blijven helpen.

Ander hulpgeval is de familie van Pepe en Kevin. Hun vader is enkele jaren geleden vermoord waardoor hun moeder de stad ontvlucht is. De jongens woonden noodgedwongen bij hun oma. Nu woont de moeder al enige tijd bij de oma met de jongens, maar dat ging niet langer. Daarom heeft het project een stukje land voor haar gekocht. Echter was er geen geld voor een huis. Daar heb ik met jullie ondersteuning voor kunnen zorgen. Voor $ 300 heb ik de benodigde materialen gekocht. Dit was op woensdag 18 februari en de zaterdag erna was het huis al af. Helaas heb ik het niet kunnen bezoeken. De moeder was erg emotioneel na het doen van de aankopen, waardoor ik ook beetje. Het was goed om te kunnen helpen.

En ik heb afscheid moeten nemen van iedereen. Ik heb jullie ondersteuning gebruikt om een behoorlijke stapel boeken te kopen voor de jongens van Nuestros Hijos. De jongens moeten twee keer per dag een uur huiswerk maken, maar hebben meestal niet genoeg werk voor deze tijd. Daarom proberen ze te lezen, maar meestal liggen ze een beetje te slapen. De boeken die ze mogen lezen zijn behoorlijk oud of/en dik. Ik viel even terug in mijn SpeelBoek-tijd en ben daarom op zoek gegaan naar dunne frisse boeken voor de jongens. Verder heb ik ze nog een echte volleybal gegeven voor hun dagelijkse volleybal uurtje. En voor elke jongen een reep chocola met een kleine karabiner (hoe kan het ook anders) en briefje met de volgende tekst:

Dankposter 2

Dankposter 2

Dankposter 1

Dankposter 1

Cadeautje voor de jongens

Cadeautje voor de jongens

 

 

 

 

 

 

 

Gracias! Recuerda: La vida es como un circo. Viajar lejos, reír bastante y volver!

Dank! Onthoud: het leven is als een circus. Reis ver, lach hard en kom terug!

Voor de madrina’s had ik drie van mijn recepten uitgeschreven: wentelteefjes, echte friet en spaghetti carbonara. En nu ben ik weg. Weg van de jongens, de vrijwilligers, madrina’s, paters, docenten en salesianen. Weg uit de drukte en warmte van Guayaquil.

Nu ben ik in Coca, een grijs oliestadje in de jungle. Vandaag was ik druk met het voorbereiden van mijn reis naar Peru, dus spullen kopen etc. En dus op zoek naar allerlei verschillende winkels. Toen ik op zoek was naar een gewone supermarkt ontmoette ik een opvallende dame. Zonder haar aan te spreken kwam ze op me af, noemde ze me Guapo (knapperd), gaf ze een knipoog en vroeg me of ik het kon vinden. Ondanks haar complimenten en vriendelijkheid zei ik niets en schoot snel een winkeltje in. Ik vroeg hier waar de supermarkt was, maar helaas, ze stond al achter me en verzekerde de dame van de winkel dat ze mij tot aan de deur zou begeleiden. Haar dubbele wimpers knipoogden nog paar keren naar me en ik liep met haar de winkel uit. Ik vroeg haar waar het ongeveer was en ze zei daar en daar maar ik ga helemaal met je mee. Eenmaal lopende zei ik dank en doei en zette ik mijn hollands doorstaptempo in. In mum van tijd lag ze op niet te overbruggen afstand en was ik verlost van een van de vele prostituees van dit stadje. En de supermarkt was snel gevonden.

Maar mensen ontmoeten in Coca, het kan ook anders. Ik zocht een goede plek om te eten, had het hele stadje al zo’n beetje doorgelopen (met m’n camera in me hand! Dat kan hier gewoon!) en kwam uit bij een visrestaurant ongeveer 150 meter van me hotel. De serveerster verzekerde dat de door mij gekozen tilapia 25 minuten zou duren, maar het maakte me niet zoveel uit. Aan de tafel naast me kwam een man zitten die meteen met me begon te praten. Hij bleek gids te zijn en vertelde me in een keer hoe ik de reis naar Peru moest maken. Er bleek namelijk al een tijd geen veerboot te zijn dus ik zou heel snel moeten vertrekken om net over de grens een privé kano te kunnen pakken. Deze zou me in 2 dagen ipv 5 naar Iquitos brengen. Super vet en de man bleek Sandro Ramos te heten. Een heel raar toeval, want ik heb hem wel via 5 telefoonnummer proberen te bereiken vanuit Guayaquil. Ik wist namelijk dat hij heel veel kennis heeft over dit traject. Ik kreeg zijn telefoon nummer en dat van twee vrienden van hem, die zondag ook ongeveer bij de grens zullen zijn met nog meer toeristen. Heel bizar maar ook heel fijn.

Morgen stap ik dus op de boot. Op naar het (iets minder) onbekende. De reis kan dus heel snel gaan en dan ben ik over 4 dagen weer op de radar. Het kan ook anders gaan en dan duurt het wellicht 1 of 2 weken. In elk geval vond ik het leuk om jullie weer een klein gedeelte van mijn ondervindingen te vertellen! Ciao!

Mijn locatie .

under: Geen categorie

Lieve mensen,

 

Iets eerder dan normaal een volgende blog. Het is vandaag 21 januari en over precies een maand ga ik het project verlaten. Ik ben daarom druk doende om jullie giften zo goed mogelijk te gaan besteden. Het uiteindelijke resultaat van mijn actie heeft mijn verwachtingen ver overtroffen. Het uiteindelijke resultaat is € 1250,-. Vanuit SAMEN hebben Minke en ik mede daardoor € 500 extra gekregen vanuit een stimuleringsfonds. En vorige week hebben Jori en Kees bij de mis in de kerk van de Amerpoort een collecte gestart. Deze zal doorgaan tot € 450. Dit bedrag heb ik al mogen ontvangen.

Ondertussen heeft Minke een heel klein gedeelte van het fonds uitgegeven en ik heb al enigszins wat geld besteed. Ik heb dit geld uitgegeven aan bijvoorbeeld circusspullen, extra bagage naar Guayaquil, dagjes uit met wat jongens en voor reparatie of aankoop van kleding/schoenen. Hierdoor kom ik op een resterend bedrag van € 1500,-.

Deze week heb ik overleg gehad met de sociaal werker en Padre Marco, een inspirerende pater die het project hier 20 jaar geleden is begonnen en nu in de arme wijk Nigeria een nieuw project opzet. Hij weet net als de sociaal werker een paar families waar ik verbeteringen of aanvullingen aan het huis zou kunnen doen. Voorbeelden zijn:

  • Een extra matras omdat nu 4 kinderen op een 1p matras slapen.
  • Materiaal voor het verder kunnen bouwen of repareren van een huis.
  • Een huis van een echte deur of tralies voor de ramen voorzien.

Deze hulp komt niet uit de lucht vallen, maar wordt verbonden aan voorwaarden waar een familie aan moet voldoen. Zo wordt er voorgesteld dat een ouder van een familie werkt zoekt, aan een cursus begint of andere constructieve veranderingen in hun manier van leven. Zo kan de hulp een dubbel effect hebben. Ik ga proberen zo goed mogelijk vast te leggen met wat en hoe ik de mensen ga helpen, zodat jullie kunnen volgen waar jullie ondersteuning heen gaat!

Vooraf leek mij het project zelf ook een goede bestemming, maar nu na 4 maanden vind ik dat niet. Het project heeft genoeg financiële middelen om te voorzien in wat nodig is en daarnaast ben ik het niet altijd eens met de keuzes die gemaakt worden. Als ik dan aankopen of ondersteuning aan het project zou geven, zou ik deze keuzes goed maken. En dat wil ik niet, want het zijn verkeerde keuzes en die moeten veranderen.

En wat verder?! Vorige week ben ik begonnen met lesgeven op twee referentie projecten. Op vrijdag ochtend geef ik elke week les op het opvangcentrum Patio Mi Pana. Dit centrum is de eerste stap van de straat naar de school. Het is kleinschalig, er wonen 8 jongens. Overigens betekent minder niet minder problematisch. Sommige kinderen hebben redelijk recente trauma’s of andere problemen. Zo heeft een jongetje gezien hoe zijn vader zijn moeder heeft omgebracht. Heel verdrietig en niet voor te stellen als je het jongetje voor je hebt staan. En zo gebeuren hier meer dingen die mijn denkvermogen te boven gaan. Twee weken terug hebben we namelijk het trieste nieuws ontvangen dat een jongen van onze school dood is geslagen, omdat hij in een shirt van een andere school langs een rivaliserende school liep. Hij werd aangezien voor een leerling van deze school (van wie hij het shirt had geleend) en de bende van de andere school kende klaarblijkelijk geen genade. De stemming op het project was neergeslagen en ondertussen verricht de politie onderzoek.

 

Gelukkig is er ook leuker nieuws. Ik ben ook begonnen op het referentie project in Monte Sinaï. Deze wijk heeft ongeveer de grote van Amersfoort en ik denk dat er nog dubbel zoveel mensen wonen. Het is een arme wijk, waar het grootste gedeelte van de huizen op illegaal verkochte grond is verkocht. Dat maakt de situatie niet beter, omdat de overheid hierdoor geen verbeteringen aan de infrastructuur, water en riool aanbrengt. Aan de rand van de wijk staat een kapel, Capilla Santa Maria. Op zaterdag komen hier 40 kinderen naar de mis, waarna ze catechese krijgen. Ik geef dan in het laatste uurtje een circuslesje. En dat was afgelopen zaterdag erg leuk. Ik heb de geschonken parachute van Circus Amersfoort goed kunnen gebruiken. Er waren, in tegenstelling tot het project, relatief veel meisjes. Daarnaast konden deze meisjes en de aanwezige jongens, ook in tegenstelling tot het project, wel enigszins luisteren! Dat maakte het tot een leuke les, die zelfs een beetje op een Circus Amersfoort kinderfeestje leek… Daar ga ik dan ook graag mee door.

Vandaag ben ik er ook achter gekomen dat ik een onverwacht probleem heb in Ecuador. Mijn schoenen zijn versleten, dus ik ben op zoek gegaan voor een nieuw paar. Ik ben eerst op de markt dichtbij geweest en vandaag naar de grote markt in het centrum, la Bahia. Overal hebben ze schoenen in overvloed, maar de maten voor heren stoppen bij 43. Aan de verkopers lag het niet, die hebben vandaag al heel wat keren mij met overtuiging een schoen met maat 45 aan laten trekken. Echter als ik de schoen omkeerde zag ik toch een 4 en een 3 staan… Maar niet getreurd, ik ga gewoon verder. Binnenkort naar een winkelcentrum kijken of ze iets kunnen bestellen…

En het einde van de tijd hier is in zicht, wat maakt dat ik al bezig ben met de volgende etappe. Mijn reis naar Buenos Aires om daar mijn vlucht naar huis te halen. Voor zover ik het een beetje heb uitgestippeld is de reis 7000 kilometer en geef ik mezelf daar rond de 40 dagen voor. Een heel gek maar super tof plan is om van Ecuador naar Peru te reizen per boot door het Amazone gebied. De reis gaat naar Iquitos, ’s wereld grootste stad niet bereikbaar via de weg. Daarom ga ik per boot en dat duurt in totaal 5 tot 12 dagen. Afhankelijk van de duur zal ik per boot en bus of per vliegtuig verder reizen naar Lima. Daar reis ik dan verder, braaf met de bus, naar Bolivia en het noorden van Argentinië om hier de trein te pakken naar Buenos Aires.

Gister heb ik trouwens een verjaardagpakketje van mijn ouders mogen ontvangen! Allerlei handige dingetjes en een mooi shirt, maar ook drop! Het regen seizoen is nu begonnen en het valt ’s avonds met bakken uit de hemel. Dus stel je voor, ik schrijf dit ’s avonds, op me kamer, ik eet een dropje en de regen striemt op het dak. Precies, alsof ik thuis ben!

Tot snel, ik laat van mij horen zo gauw ik wat te melden heb:)

p.s. op mijn facebook plaats ik nog een vette truc van een jochie op Patio Mi Pana!

Mijn locatie .

under: Geen categorie

Older Posts »

Categories