header image

Aventuras (uit te spreken als abentoeras)

Posted by: | 13 september 2014 | 6 Comments |

Hola gente holandesa!

 

ik schrijf jullie vanuit het vrijwilligershuis van Casa Don Bosco. Minke en ik werken hier nu hard aan ons spaans. Dat is ook wel nodig, want met de kinderen en andere vrijwilligers komen we nog niet echt verder.

Vandaag is dag 3, al lijkt onze aankomst een week geleden. Mede doordat we al de nodige avonturen hebben beleefd, waar ik er een paar van zal vertellen. Intussen is het dus zaterdag en zijn we woensdag hierheen gevlogen. De vliegreis duurde lang 14 uur en vooral het stilzitten viel me tegen. Gelukkig werden we opgehaald van het vliegveld door Padre Esteban. Hij is directeur van de verschillende projecten hier. Met hem zijn we naar het project gereden en hebben een kamer gekregen, waar ik ondertussen alweer uit verhuisd ben. Mijn kamer nu is behoorlijk prima, alleen moet ik om de zoveel tijd de termietgangen van de muur en tegels halen en mijn slot is niet heel betrouwbaar.

We hebben ondertussen ook al andere projecten in de stad bezocht en zijn gisteren ook uit eten geweest met een pater in een wat beter gestelde wijk. Daardoor heb ik de stad al een beetje kunnen ervaren. Wat me vooral opvalt is, dat het een GIGANTISCHE stad is. Uiteraard zou het kunnen dat we tot nog toe alleen maar rondjes hebben gereden, maar dan zou mijn richtingsgevoel wel heel erg van slag zijn… In elk geval, voor de gamers onder ons, ken je dat gevoel in GTA dat de stad zo ontzettend groot is? Nou dat gevoel heb ik dus, maar dan 5 x zoveel… Dat is vooral als we op de snelweg rijden en allerlei heuvels om ons heen zien, die helemaal zijn volgebouwd met kleine gestapelde huisjes. De hoogbouw beperkt zich wel tot 2 a 3 etages, maar het is fascinerend om te zien.

Verder is gisteren maar even bewezen dat ik totaal niet handig ben in vergelijking met een gemiddeld kind hier. Het slot van mijn nieuwe kamer was kapot, de sleutel zat er in vast en ik was buitengesloten. Twee jongens schoten mij te hulp, waarvan een vrij gemakkelijk over het 4 meter hoge hek klom. De andere probeerder ondertussen met een speld langs de sleutel het slot open te breken. De eerste was ondertussen sneller, hij bond twee stokken met zijn veter aan elkaar, klom in mijn raam tralies en duwde met de stok het slot open. En binnen was ik weer. Daarna hebben beide jongetjes met een schaartje (grootte 5 cm) mijn slot opengemaakt… Uiteindelijk kwam de concierge en heeft deze het slot van een nieuwe buitencilinder voorzien. Het slot is nu redelijk gammel, en ik ga nog wat dingen verzinnen dat hetzelfde kunstje niet kwaadzins herhaald kan worden. Maar interessant was het wel.

Gisteren zijn Minke en ik samen met de Ecuadoraanse vrijwilligers(10 jongens tussen 15 en 18) op bezoek geweest bij een communiteit in de beter gestelde wijk. Dat was te merken. Het huis had een 4 meter hoge muur om zich, had geen vloer zonder marmer en uiteraard voorzien van een zwembad. Met de pater aldaar, directeur van 3 middelbare scholen, gingen wij uit eten bij de chinees en terug in de communiteit ging de drankkast open. De jongens trokken alle flessen open, dus al snel zat de sfeer er wel in. De heenreis was rustig en werd begeleid door een 3 kwartier durend gebed waar alle jongens uit volle borst in mee schreeuwden. Op de terugweg had het gebed echter beter gepast, want dat was een heftige rit. Tot nog toe had ik op de weg hier niet meegemaakt dat we boven de 80 reden, en dat leek me ook prima. Het kan namelijk maar zo gebeuren, dat het gehele verkeer op de snelweg abrupt afremt tot 30 per uur en over een behoorlijke puist hobbelt. (hobbels als bij de eemhof zijn er niets bij, je zit alsnog met je hoofd tegen het dak). Maar deze rit was anders, we mochten harder! Niet omdat het nou zo rustig was, of omdat iedereen z’n gordel om had… Omdat we harder wilden! En dus schoten we met 120 door de straten, haalde rechts in, reden door rood, kortom fantastisch. Tot we toch zo’n hobbel tegenkwamen. Iedereen in de auto steeg een seconde of 2 op en werd vervolgens middels het plafond onsubtiel terug op z’n plaats gezet. De tunnel onder de heideweg was er niets bij. (hoor je het Sander?)

Maar dit is een kleine greep uit de dingen die ik meemaak, ik vertel graag verder als ik thuis ben of in de volgende blog. Ik wens jullie allen een fijne avond/nacht, dan ga ik nog even in de zon zitten;) (ook voor het eerst hier… een heldere lucht)

 

Een vogel!

Een vogel!

Op Quito!

Op Quito!

Guayaquil de helft van de tijd (nacht)

Guayaquil de helft van de tijd (nacht)

Mi cuerto

Mi cuerto

Het is groen, bruin, blauw en staat voor mijn deur... Mijn uitzicht!

Het is groen, bruin, blauw en staat voor mijn deur…
Mijn uitzicht!



Mijn locatie .

under: Geen categorie

6 Comments

  1. By: Arie on 17 september 2014 at 07:59      

    Dag Luuk,

    Goed om zo jouw verhaal, als reisgenoot van onze dochter Minke, te lezen. Zo krijg ik een wat completer voor te stellen beeld van jullie verblijf.

  2. By: Annelies on 16 september 2014 at 09:04      

    Hoi Luuk,

    Mooi om je eerste ervaringen te lezen. Hoewel…..dat rijden met 120 km. per uur vind ik niet echt geweldig. En die handige jongetjes met jouw kamerslot…. Als je weer terug bent in Nederland zijn dit mooie verhalen. Je gaat vast nog meer mooie verhalen maken samen met Minke. Ik lees je avonturen graag.

    Groetjes, Annelies

  3. By: Astrid on 16 september 2014 at 08:50      

    Que te aprendas el español rapidamente! Mucho suerte y éxito en Ecuador.
    Y no olvides: que sera, sera. Mañana pasará.

  4. By: Saskia on 14 september 2014 at 18:32      

    Klinkt allemaal erg spannend. Hoop dat je je er snel thuis voelt.

  5. By: jori on 14 september 2014 at 08:54      

    lieve luuk,

    leuk om te lezen en een beetje een beeld te krijgen van wat je allemaal meemaakt! tis misschien ook wel fijn om via je blog even van je af te praten: je hoeft niet na te denken over hoe je je woorden kiest…
    veel succes met het oefenen van het Spaans, dat je je maar gauw wat beter kunt uitdrukken.

    liefs, mama

  6. By: Gerna on 13 september 2014 at 23:32      

    Hoi luuk

    Leuk joh om te lezen. Mis je Nederland al met die mooie wegen en alles goed geregeld. Pas maar op die kinderen zijn echt handig om een deur te openen.
    Nu tot de vlg blig

Categories