header image

Tachato?! (Prima/chill/relaxed)

Posted by: | 4 oktober 2014 | 4 Comments |

Lieve mensen,

Het is een tijd geleden dat ik mijn eerste blog vanuit hier schreef. Zelfs zo lang, dat mensen mij vragen of ik nog leef. Dat kan ik bevestigen! Het gaat goed hier, hoewel soms minder en soms beter.

Op dit moment ben ik terug van een reisje naar het strand met alle kinderen. Het is hier nu vakantie, dus een hoop kinderen zijn naar hun ouders. Alleen kinderen die niet naar huis kunnen of willen blijven op het project. We gingen met z’n allen in de bus voor ongeveer 2 uur, alvorens wij van het uitzicht op de Grote Oceaan konden genieten. Dat het oceaanwater is heb ik zeker gemerkt. Er was een enorm verraderlijke stroming die je, zo gauw je niet meer kon staan, van de kust wegtrok. Vandaar dat ik voor het eerste keer ooit, mijn jarenlange opleiding in het reddend zwemmen heb kunnen gebruiken. Ik heb 3 panisch kinderen uit het water geplukt. En daar moest ik hard voor zwemmen. Later is ook een van de vrijwilligers hier in moeilijkheden gekomen. Hij raakte zelfs beetje buiten kennis eenmaal terug op het strand. Daar werd verder hier vrij luchtig over gedaan, dus wellicht is het vrij normaal.

Vorig weekend ben ik mee geweest met Justin de Bruijn. Justin is ook vrijwilliger geweest bij Casa Don Bosco, heeft een half jaar in Cuenca, een stad in Ecuador, gestudeerd en was hier weer vanaf maart dit jaar. Hij heeft zijn eigen stichting opgezet voor hulp en ontwikkeling in Guayaquil en helpt een familie hier aan een nieuw huis. Bij dat huis ben ik gaan helpen, door mee te denken over een en ander en om daadwerkelijk mee te bouwen. Het huis wordt gebouwd in Guasmo, een van de armere wijken van Guayaquil. Het ligt helemaal onderin het zuiden van de stad, waar de stad letterlijk ophoudt. Waar de straat stopt, stopt het afgestorte puin en is er water, modder en oerwoud.

Het nieuwe huis wordt gebouwd volgens de methoden die hier regulier zijn. Dat wil zeggen, regulier voor nieuwbouw huizen voor de armere wijken, want onze schuren worden degelijker gebouwd. In principe (sorry, wellicht wordt dat wat technisch…) wordt de begane grond opgezet met kolommenstructuur, tussen de kolommen wordt opgemetseld en er is een op maat gemaakt stalendak structuur. Deze wordt vast gelast aan het uitstekende wapeningsstaal van de kolommen. Zelfs de stalen (!) voordeur wordt zo gerealiseerd. Omdat beton duur is, lijkt de aannemer hier bespaard te hebben. De kolommen zijn slecht gevuld en er ligt veel staal open. In Nederland zou dat niet echt de bedoeling zijn, maar hier maakt het niets uit. Na al deze bevindingen te hebben gedaan en geholpen te metselen gaan we eten bij de familie in hun huidige huis.

Het huidige huis zet hun nieuwe huis wel even in een ander daglicht. Ik ben behoorlijk geraakt door in wat voor bouwsel deze mensen moeten leven. Voor de duidelijkheid, de familie bestaat uit, 1 moeder met haar 5 zonen en 1 nicht van de moeder met 3 kinderen. Dat zijn elf mensen, op een oppervlak van zo’n 20 m². Dat is dus snel gerekend niet eens genoeg voor 11 matrassen. De vloer van het huis is zand, er is een houten draagstructuur(dat wil zeggen, een timmerwerk dat de boel draagt) en de wanden zijn bekleed met soort bamboe matten. Het dak is gemaakt van 4e of 5e hands golfplaten. Er is geen water, riolering, wc of douche. Achter het huis is een strook van 2 meter grond, een soort mini vuilnisbelt, waartussen wat kippen en kuikens scharrelen. Als wij gaan eten, wordt iedereen van die paar stoelen gejaagd en krijgen wij rijst met heerlijke kip. De familie kijkt ondertussen verder tv. Op ongeveer 1 meter van het scherm, want verder kunnen ze niet naar achter. Het huis bestaat uit drie ruimtes, gedeeltelijk gescheiden door platen. In twee ruimtes liggen matrassen, in de derde grote ruimte leeft men, maar legt men voor de nacht ook matrassen neer. Dit huisje zou bij ons niet eens doorgaan voor schuur of zelfs boomhut, laat staan voor een huis. Het is fijn om te weten dat deze mensen een echt huis te wachten staat. Maar schrijnend is wel dat er nog veel meer mensen in Guayaquil in zulke huisjes leven en waarschijnlijk de meerderheid van de jongens op het project ook.

Ondertussen ben ik op deze week begonnen bij het begeleiden van de oudere jongens op het project. Het heet Nuestros Hijos. (onze zonen) Daar wonen jongens van 12 tot 16 jaar. Ik begeleid in een van de drie huizen waar in elk zo’n 12 jongens wonen. Elke ochtend begin ik daar rond 6 uur, tot Minke en ik naar onze Spaans cursus gaan. Vanaf 17 a 18 uur ben ik er weer tot ze rond half 10 allemaal in bed liggen. Overdag help, studeer Spaans of slaap ik.

Op deze groep van oudere jongens is het zoeken voor mij. Waar mijn taken liggen, hoe ik met de jongens omga en hoe zij met mij. Ze willen aan de ene kant graag waardering en erkenning, maar aan de andere kant testen ze mij ontzettend uit en zoeken alle grenzen op. Zowel fysiek als mentaal. Fysiek kan ik gelukkig goed aan, mentaal is lastiger omdat ze weten dat ik niet goed Spaans spreek. Maar als er een iets snel zegt en de rest gaat lachen weet ik natuurlijk wel hoe laat het is. Er zijn ook fijne momenten, als een mij heel enthousiast helpt met zinnen in het Spaans te schrijven of als een jongen tegen me schouder aan in slaap valt. Uiteindelijk heb ik hier wel vertrouwen in. Al moet ik nog wel even bikkelen.

En… CIRCUS! Waar blijft het circus…?

Dat is lastiger dan ik dacht. Als ik met wat jongleerballen naar buiten ga is de ene keer erg leuk en oefenen ze allemaal. De andere keer moet ik achter elke bal aanrennen, anders verdwijnen ze of liggen ze op het dak. Echter, binnenkort mag ik het in vaste vorm gaat gieten. Dan ga ik elke donderdag en vrijdagmiddag lesgeven aan de kunstclub. Dat is een groep van 10 of 12 jongens. Zij hebben afgelopen weken al les gehad in theater, kunst en jawel circus. Ze deden acrobatiektrucs, sommige sprongen salto’s en ze hingen zelfs allemaal in de tissu! Alhoewel er lastige jongens bijzitten heb ik hier veel zin in. Samen met een Spaanse vrijwilligster ga ik dit doen en wellicht dat we uiteindelijk naar een soort voorstelling toe kunnen werken.

Dat is dus fijn om naar uit te kijken. Vooral omdat deze jongens al zo fysiek en expressief zijn. Als ik in het Spaans even goed gas geef, wat kan omdat Minke en ik een cursus volgen, gaat dat leuk worden.

Hopelijk zijn jullie allemaal weer een beetje gerust gesteld.

Hieronder nog een paar dingen die misschien alleen mij opvallen hier in Ecuador:

  • Veel is klein. Van mensen tot busbankje. Alsof ik vergroot ben tijdens de vliegreis…
  • Rijst is de bomb! Tenminste zo lijkt het. Alles gaat met rijst. Zelfs spaghetti. Ja. Echt.
  • Poeder is de bomb! Chocomelk maak je met chocopoeder, melkpoeder en veel suiker. Limonade met limonade poeder en veel suiker.
    En koffie, helaas, ook met koffiepoeder en… suiker!
  • Een weg is multi inzetbaar, op het ene moment rijden er 4 auto’s naast elkaar, 100 meter verder en even breed, lijkt het toch echt dat er niet meer dan 2 naast elkaar passen.
  • 29 graden is voor mij warm, maar dat is hier echt niet zo. Lange broeken en mouwen is het devies.
  • Een lantaarnpaal met lichtschakelaar op de paal is echt heel handig! Vooral voor vervelende kinderen.
  • Busjes in Nederland zijn met 9 personen inefficiënt, hier passen er 26 in.
  • En als je een airco hebt moet je hem wel gebruiken. Is het buiten 36 graden, dan is het binnen aangenaam! Een comfortabele 16 graden. Wij in Nederland zouden dit ook eens moeten doen, maar dan andersom. Buiten 16, binnen lekker 36.



Mijn locatie .

under: Geen categorie

4 Comments

  1. By: Germa on 5 oktober 2014 at 17:33      

    Hoi Luuk

    Fijn dat je geschreven hebt. Ik maakte mij idd zorgen dus ik had je moeder al gevraagd hoe of wat. Maar gelukkig je leeft nog. Ik snap ook dat het zwaar en soms moeilijk is. Wij hebben het hier in Nederland heel goed. Terwijl er nog veel mensen zijn die klagen en mopperen. Ze moeten maar een paar dagen met jou mee op pad toch!
    Ik vind het dapper wat je allemaal doet. Ben trots op je!

    Lieve groet van mij Germa

  2. By: Jori on 5 oktober 2014 at 09:09      

    Hey Luuk,

    Het is weer leuk om te ‘horen’! Ik bedoel natuurlijk lezen, maar het is net of je naast me staat en het vertelt.
    Dat je ook je reddingszwemmen zo hebt kunnen inzetten, dat had ik niet verwacht! Zullen ze bij de ARB trots op je zijn… ;)

  3. By: Arie on 4 oktober 2014 at 12:17      

    Dag Luuk,

    Mooi dat je weer wat hebt geschreven. We zien natuurlijk wel televisiebeelden van achterbuurten, maar er zelf zijn is toch een ervaring die je zelf moet ondergaan. Jullie doen goed werk daar.

  4. By: Annelies on 4 oktober 2014 at 11:27      

    Ha Luuk!

    Wat fijn dat je weer geschreven hebt en dat je foto’s bij je verslag hebt gedaan. Schrijnend is de huisvesting van die mensen! En ik ben bang dat de golfplaten uit asbest bestaan…
    Ik hoop dat je circusvoorstelling er komt. Het is in elk geval een prachtig doel om naartoe te werken!

Categories