header image

Que mas? (wat nog meer?)

Posted by: | 26 november 2014 | 5 Comments |

Zeer hoog geachte volgers,

Het is al even geleden dat ik schreef, dus als jullie me nu nog volgen acht ik jullie hoog, vandaar.

Het is op de kop af 1 maand terug dat ik mijn vorige verhaal schreef. Niet dat ik me daardoor verplicht voelde om te schrijven. Het kwam er nog niet van en ik merk dat ik ook in de juiste stemming moet zijn om te kunnen schrijven.

Ondertussen is er veel gebeurd, al valt het ook wel weer mee. Ik draai nu hier me ritme en dat gaat wel prima. Vooral als ik het vergelijk met eerder, al kan het nog altijd beter. Ik heb een betere band met redelijk wat jongens, met sommige is hetzelfde en met enkele is het juist slechter.

Zoals ik zei, er is veel gebeurd, daar wil ik graag over uitweiden. Al valt het ook mee, daar wil ik ook iets over kwijt. Ik werk met de jongens, help in de keuken, werk met andere jongens, slaap, eet en doe soms iets in het weekend. Als ik dit thuis zou doen, zou het gewoon zijn. Als ik hier thuis zou zijn, trouwens ook. Maar dit is niet mijn thuis. En dat maakt het verschil. Zoveel gewone dingen vind ik hier interessant, fascinerend of amusant. Ik denk dat ik ook de enige van de 2.560.505 inwoners van Guayaquil ben, die kan genieten van het verkeer hier. Het is verschrikkelijk uiteraard: traag, rokeriger dan een bovengemiddelde landrover, lopen is soms sneller, de gemiddelde auto toetert stationair en als de zon schijnt zweet je zo ongeveer van je stoel. Maar toch, het heeft wat.

Net als gebouwen, daar waar ik voor geleerd heb. Ik was lang in de veronderstelling dat er geen architecten in Ecuador werkzaam waren, tot ik in Cuenca langs een dergelijk bureau liep. Toen kon ik er niet meer om heen. Misschien bezoek of zie ik ook alleen maar gebouwen die niet of slecht zijn ontworpen, al zijn dat er dan wel veel. Zonder gekheid, het zijn rare gebouwen hier. Niet alleen de gebouwen waarvan duidelijk is dat het budget wat kleiner was. Ook musea of winkelcentra hebben uitspattingen waar zelfs al de samenvatting van de Nederlandse bouwregelgeving op stuk zou lopen. Prachtig voorbeeld, een lift in een kantorencomplex, waar 2 meter na de lift een onvermijdbare trap met 3 treden omlaag volgt. Van dit soort dingen geniet ik wel, terwijl elke Ecuadoraan er aan voorbij zou gaan.

 

Circus! Ik ben vorige week met mijn tweede groep gestart, deze keer met oudere jongens. Ik ga met 9 jongens (nu nog 6) een voorstelling maken, voor volgende week zondag. De lessen duren 1 uur en zijn op dinsdag en woensdag avond. Juist. Nog 3 uur te gaan! Ik ben vorige week begonnen, helaas in een lokaal waarvan de deur niet dicht kon, wat zich resulteerde in 30 jongens tussen de 14 en 17 die met alles gooide. Aan het eind van de les, miste ik slechts 3 ballen. Volgende ochtend alle 36 tassen en kasten doorzocht, niets gevonden (wel een mes, uitgebakken spek en een beitel). Later heeft een vrijwilliger twee ballen teruggevonden in, jawel, de stortbak van een toilet. Ik mis nu nog 1 bal en alle jongens in het betreffende huis zijn verboden om mijn lessen te volgen. Al maakt mij die ene bal niet zoveel, het moet niet elke week gebeuren. Hou ik niet zoveel over.

Vandaag had ik echter de tweede les, met nog 6 jongens en dat ging erg goed. Sommige kunnen al een paar trucs, maar ik kan ze nog genoeg leren. Voor nu laat ik ze allemaal hun favoriete discipline oefenen en maken ze daar een act mee. Met z’n allen ga ik proberen een jongleer act en piramide act te maken. Op donderdag en vrijdag geef ik de jongere kinderen al enkele weken les. Deze lessen zijn nog steeds redelijk pittig, vooral als ik acrobatiek les geef. Jongleren vinden ze namelijk geweldig, dan hebben ze allemaal hun eigen object wat bezitten en kunnen ze lekker oefenen. Maar zo gauw er niet méér omhanden is dan een paar matjes en elkaar, is ruzie en vechten toch interessanter. Ik hoop nog wel een vorm te gaan vinden dat er ook vanzelf geacrobatiekt wordt, maar stiekem geniet ik ook wel van de lol die ze hebben met jongleren. Die is in Amersfoort toch dunner gezaaid. Ik heb van het jongleren ook een aantal verkochte trucs op de foto. Deze zal ik binnenkort op een aparte pagina op deze blog online zetten. Dan kunnen jullie daar je truc vinden en andere trucs bekijken! Hier alvast een voorproefje;)

Ik ben elke dag ook in de keuken te vinden. Hier werken 7 vrouwen die doordeweeks een lunch voor 100 kinderen en avondeten voor 50 kinderen bereiden. Nu schrijf ik kinderen, maar als ik me zou baseren op de hoeveelheid die deze kinderen eten, zou ik zeggen 100 hongerige bouwvakkers en 50 monteurs met stevige trek. Kortom, dat dikkertje (gordito/a) een koosnaam is hier, is niet voor niets. Echter ik help in deze keuken met voorbereiden van dit geheel. Laatst heb ik bijvoorbeeld 100 spiegeleieren gebakken. Ik help graag in de keuken, omdat eten mij bovenmatig interesseert en omdat er madrinas werken. De madrinas (peettantes) zijn de vrouwen die hier werken. Op het project verder zijn voornamelijk mannen en jongens te vinden, dus de vrouwelijke aandacht is een welkome afwisseling. Ik begrijp ze niet altijd even goed, omdat hun spaans in versnelling 6 is en ik nog niet harder dan 25 rijd. Maar als ik ze begrijp, blijkt meestal dat ze qua humor niet onderdoen voor een gemiddelde Nederlandse bouwvakker, middels de grappen en opmerkingen naar mij. Maar ze zijn wel heel lief. Zo hebben twee madrinas mij vorige week begeleidt met het zoeken naar een huurpak en schoenen. Beide was een behoorlijke klus en in totaal waren we 4 uur bezig. Schoenen maat 45 is in Ecuador vrij ongewoon en ook mijn armen waren te lang voor de meeste colbertjes. Gelukkig heb ik het wel gevonden en kan ik komend weekend goed verzorgd verschijnen op de verjaardag van de zus van Miguel. Miguel werkt hier op het project en is een toffe gast, die goed contact heeft met Minke en mij. Zijn zus wordt 15 en dat is hier een belangrijke leeftijd, vandaar dat men geacht wordt in gala te verschijnen. Leuk is wel dat ik op deze avond erachter ben gekomen dat ook de Ecuadoranen elkaar niet altijd goed begrijpen. Nadat we het pak hadden gereserveerd en de bus terug hadden genomen, geleidde madrina Mariuxi mij naar een kapperszaak. Ik mocht niets zeggen van haar en moest gewoon gaan zitten, want ik moet wel met een goed gekapt hoofd verschijnen op het feest. Zij wees de kapster een foto met een kapsel uit 1995 aan, de kapster stuurde me een stoel verder en riep iets onverstaanbaars naar haar mannelijke collega. Blijkbaar ging het hier fout. Het kapsel op de foto was redelijk lang en prima voor mij, maar de man kwam toch met een tondeuse en zo verdween in twee korte halen het haar aan de rechterkant van mijn hoofd. Dit resulteerde in drie verbijsterde gezichten en redelijk wat Spaans geschreeuw. Ik liet het even bezinken en kon er toen wel om lachen. Uiteraard zou ik me in Nederland niet willen vertonen met dit landmacht hoofd, maar gelukkig ben ik in Ecuador en is het een vrij normaal kapsel hier.

Verder is er zoveel meer, maar zo is het wel weer goed;)

Tot de volgende keer!

Hopelijk dan mét filmpje van de korte circusvoorstelling.



Mijn locatie .

under: Geen categorie

5 Comments

  1. By: oma on 27 november 2014 at 18:44      

    lieve luuk,

    het is leuk om te lezen dat je zo met de jongens bezig bent! En dat zij het interessant vinden wat jij doet en dat jij ze dat kunt leren. Daar ben je druk mee bezig, dat zie ik wel!

    veel liefs en een dikke pakkerd van oma lucy

    p.s. ik denk vaak aan jou! iedere keer als ik de ingelijste foto op het dressoir zie….

  2. By: maartje on 26 november 2014 at 17:12      

    hoi luuk,
    eerste keer dat ik van je reis lees maar wow wat klinkt dat cooooolll!!! misschien ga ik je andere verhaaltjes toch ook nog maar even opzoeken :P groetjesssss maartje

  3. By: Jori on 26 november 2014 at 11:50      

    Tjee, Luuk, ik schoot in de lach toen ik het verhaal over je 3e knipbeurt las! Je maakt wat mee op die kapperstoel! Jammer, geen foto: daar kijk ik echt naar uit!!Komt die nog?? ;)

    Je haar wordt steeds korter, straks scheren ze je écht kaal….

    En bedankt voor je leuke verhaal! Super!

  4. By: Gerrit on 26 november 2014 at 10:56      

    Wow Luuk, wat schrijf je geweldig man! Leest als n trein, en t is jammer dat t alweer op is voor deze keer. Heel leuk om te lezen over hoe jij daar bezig bent en je observaties van de samenleving daar. Ik zie uit naar de volgende aflevering!

  5. By: Alex on 26 november 2014 at 10:30      

    Luuk! :o
    Je haar!
    Je meest kostbare bezit!
    Betekent dit dat je de rest van dit jaar + volgend jaar geen kapper meer hoeft te bezoeken? :P

    Mooi dat het verder goed gaat.
    Zo te lezen vermaak je je daar ook nog prima ;)

    Je lijkt al zo lang weg, maar het is “pas” iets meer dan 2.5 maand!

    Mogen brave kinderen die luisteren bij je circus les hun schoen nog zetten voor de Sint? :P

    Ik ben benieuwd naar de voorstelling.
    Spreek je snel!

    Groetjes,

    Alex

Categories