header image

Vamos! Vamos! Vamos! (We gaan! x 3)

Posted by: | 28 februari 2015 | 6 Comments |

Lieve mensen,

De reis is begonnen! Ik ben nu in Coca, een kleine stad in het oosten (de jungle) van Ecuador. Vanochtend kwam ik rond half acht aan met de nachtbus uit Guayaquil. Afgelopen dagen heb ik doorgebracht op de Monoloco Lodge naast het Mangrooven park, Parque National Churute. Toevallig werkten daar deze week twee Nederlandse vrijwilligers. Zij zijn net als mij op doorreis om uiteindelijk uit te komen in Buenos Aires.(wel een maand later)

Dus ik spreek sinds 6 weken weer eens in het echt Nederlands. Bijkomend dat de eigenaar het liefst Engels spreekt met zijn gasten moest ik nog aardig me best doen om aan me dagelijkse Spaans te komen. Dat lukte, want we hebben een aantal mooie uitstapjes gemaakt. Onder andere naar een boerderij met onvoorstelbaar veel soorten fruit, groente, kruiden en specerijen. Zo zag ik cacao, rijst, Yak-fruit, maracuja, mango, zwarte peper, paprika poeder, jasmijn, papaya, van dat sterfruit, kokosnoten en nog veel meer wat ik niet kon onthouden maar wel kon eten;)

De lodge lag op een prachtige plek. Een fijne plek vond ik naast het zwembad met achter me de brullende apen en voor me uitzicht op het opdoemende Andes-gebergte. Het leven was er rustig en ontspannen na de drukte van Guayaquil.

In de laatste dagen op het project heb ik gepoogd een blog te schrijven, maar de dagen waren vermoeiend en vol. Toch wil ik jullie dit laten lezen zoals ik het toen schreef:

“Met nog een week te gaan schrijf ik jullie mijn laatste blog vanaf het project. De volgende zal pas komen als ik op reis ben. De intensiteit en vermoeidheid nemen gezamenlijk toe. Ik wil jullie vertellen over hoe ik de mensen hier heb kunnen helpen, dat ik gister dan eindelijk auto heb gereden en over de bijzondere families hier.

Gister was het dan zover, door wat toevalligheden mocht ik terug rijden van het project Monte Sinai naar ons project Chicos de la Calle. Het was even zoeken om de auto te starten, maar je moet maar weten dat dat alleen lukt met groot licht aan. Wat onzeker reed ik de pick-up de heuvel van zeker 50 procent af, maar daarna zoefde ik heerlijk over de autopista. Een vrouw had gevraag of ik haar wilde helpen met het vervoer van een bed en een kast. Dus daar reed ik dan met een pick-up waar een bed en kast uitstaken, bij elkaar gebonden met mijn prachtige knopen en boven op de alles twee jochies die niet meer voorin pasten. Dat is toch wel het ultieme vervoer hier, achterin de bak van een pick-up. Ik zit er zelf ook liever dan binnen in de over geairco-de cabine. Na het afleveren van de spullen zijn we naar het project gereden, maar niet voor we nog een extra groot rondje hadden gemaakt naar de supermarkt. Volgens mij reed ik wel redelijk als een echte Guayaquileño. Dat wil zeggen, meer rechts dan links inhalen, paar keer door rood en toeteren als mijn voorligger langer dan 0,5 seconde wachtte als het licht op groen sprong. Hopelijk verleer ik dit snel genoeg weer, anders wordt het een dure acclamatie-periode in NL.

Twee weken geleden ben ik met Padre Marco mee geweest naar zijn parochiewijk Nigeria. Dit is een van de armere wijken van Guayaquil. Het is geen toeval dat de wijk Nigeria heet, het is een verwijzing naar de huidskleur van de inwoners. Hier wonen mensen met een hele donkere huid en een Afrikaans uiterlijk. En helaas maar waar, ook hier geldt het treurige principe, hoe donkerder de huid hoe armer de mensen. Het regen seizoen is hier begonnen en daarom hebben we drie families bezocht welke problemen hebben met de waterdichtheid van hun huis. Zie de foto’s. Ook deze huizen zijn gemaakt van caña (riet/bamboe).

Voor twee huizen heb ik een aantal nieuwe stalen dakplaten gekocht. Bij een van deze twee heb ik ook het materiaal gekocht voor het bouwen van een toilet. “

Vorige week heb ik samen met Padre Marco deze huizen bezocht om te kijken hoe de materialen zijn gebruikt. Een huis had de nieuwe platen al op het dak, maar een ander echter nog niet. Ook het bouwmateriaal voor het toilet was nog niet gebruikt. De man des huizes werkt in twee weken lang aan de kust alvorens enkele dagen thuis te zijn. Zo gauw hij weer thuis was zou hij beginnen. Padre Marco zal er op toe zien dat dit zal gebeuren. Verder hebben we nog 3 andere huizen bezocht welke ook problemen hadden met het dak. In een huis was geen vloer aanwezig dus daar hebben we cement en grind voor gekocht, want dit was erg armoedig.

De drie moeders van de Micro Kredieten!

De drie moeders van de Micro Kredieten!

In deze week heb ik nog meer mooie dingen gedaan om families te helpen. Ik heb bijvoorbeeld geld gegeven aan de sociaal werker Nuria voor het verlenen van micro kredieten. Deze micro kredieten worden verstrekt aan moeders in wie de sociaal werker vertrouwen heeft en welke een steuntje in de rug kunnen gebruiken voor hun bedrijfje. Ik heb drie moeders van een krediet kunnen voorzien, een gebruikt het voor haar handeltje in ondergoed, een voor het bereiden en verkopen van gerookte kip en een voor een winkeltje aan huis. De leningen zijn 100 tot 150 dollar en moeten zij in maandelijkse termijnen van $ 5, 7, 10 of meer terug betalen. Zo gauw de lening is afbetaald kunnen ze er opnieuw gebruik van maken. Bij onvoorziene uitgaven of uitbreiding. Als zij geen gebruik meer willen maken gebruikt de sociaal werker het geld voor andere moeders. Zo blijft het geld in omloop en kan het blijven helpen.

Ander hulpgeval is de familie van Pepe en Kevin. Hun vader is enkele jaren geleden vermoord waardoor hun moeder de stad ontvlucht is. De jongens woonden noodgedwongen bij hun oma. Nu woont de moeder al enige tijd bij de oma met de jongens, maar dat ging niet langer. Daarom heeft het project een stukje land voor haar gekocht. Echter was er geen geld voor een huis. Daar heb ik met jullie ondersteuning voor kunnen zorgen. Voor $ 300 heb ik de benodigde materialen gekocht. Dit was op woensdag 18 februari en de zaterdag erna was het huis al af. Helaas heb ik het niet kunnen bezoeken. De moeder was erg emotioneel na het doen van de aankopen, waardoor ik ook beetje. Het was goed om te kunnen helpen.

En ik heb afscheid moeten nemen van iedereen. Ik heb jullie ondersteuning gebruikt om een behoorlijke stapel boeken te kopen voor de jongens van Nuestros Hijos. De jongens moeten twee keer per dag een uur huiswerk maken, maar hebben meestal niet genoeg werk voor deze tijd. Daarom proberen ze te lezen, maar meestal liggen ze een beetje te slapen. De boeken die ze mogen lezen zijn behoorlijk oud of/en dik. Ik viel even terug in mijn SpeelBoek-tijd en ben daarom op zoek gegaan naar dunne frisse boeken voor de jongens. Verder heb ik ze nog een echte volleybal gegeven voor hun dagelijkse volleybal uurtje. En voor elke jongen een reep chocola met een kleine karabiner (hoe kan het ook anders) en briefje met de volgende tekst:

Dankposter 2

Dankposter 2

Dankposter 1

Dankposter 1

Cadeautje voor de jongens

Cadeautje voor de jongens

 

 

 

 

 

 

 

Gracias! Recuerda: La vida es como un circo. Viajar lejos, reír bastante y volver!

Dank! Onthoud: het leven is als een circus. Reis ver, lach hard en kom terug!

Voor de madrina’s had ik drie van mijn recepten uitgeschreven: wentelteefjes, echte friet en spaghetti carbonara. En nu ben ik weg. Weg van de jongens, de vrijwilligers, madrina’s, paters, docenten en salesianen. Weg uit de drukte en warmte van Guayaquil.

Nu ben ik in Coca, een grijs oliestadje in de jungle. Vandaag was ik druk met het voorbereiden van mijn reis naar Peru, dus spullen kopen etc. En dus op zoek naar allerlei verschillende winkels. Toen ik op zoek was naar een gewone supermarkt ontmoette ik een opvallende dame. Zonder haar aan te spreken kwam ze op me af, noemde ze me Guapo (knapperd), gaf ze een knipoog en vroeg me of ik het kon vinden. Ondanks haar complimenten en vriendelijkheid zei ik niets en schoot snel een winkeltje in. Ik vroeg hier waar de supermarkt was, maar helaas, ze stond al achter me en verzekerde de dame van de winkel dat ze mij tot aan de deur zou begeleiden. Haar dubbele wimpers knipoogden nog paar keren naar me en ik liep met haar de winkel uit. Ik vroeg haar waar het ongeveer was en ze zei daar en daar maar ik ga helemaal met je mee. Eenmaal lopende zei ik dank en doei en zette ik mijn hollands doorstaptempo in. In mum van tijd lag ze op niet te overbruggen afstand en was ik verlost van een van de vele prostituees van dit stadje. En de supermarkt was snel gevonden.

Maar mensen ontmoeten in Coca, het kan ook anders. Ik zocht een goede plek om te eten, had het hele stadje al zo’n beetje doorgelopen (met m’n camera in me hand! Dat kan hier gewoon!) en kwam uit bij een visrestaurant ongeveer 150 meter van me hotel. De serveerster verzekerde dat de door mij gekozen tilapia 25 minuten zou duren, maar het maakte me niet zoveel uit. Aan de tafel naast me kwam een man zitten die meteen met me begon te praten. Hij bleek gids te zijn en vertelde me in een keer hoe ik de reis naar Peru moest maken. Er bleek namelijk al een tijd geen veerboot te zijn dus ik zou heel snel moeten vertrekken om net over de grens een privé kano te kunnen pakken. Deze zou me in 2 dagen ipv 5 naar Iquitos brengen. Super vet en de man bleek Sandro Ramos te heten. Een heel raar toeval, want ik heb hem wel via 5 telefoonnummer proberen te bereiken vanuit Guayaquil. Ik wist namelijk dat hij heel veel kennis heeft over dit traject. Ik kreeg zijn telefoon nummer en dat van twee vrienden van hem, die zondag ook ongeveer bij de grens zullen zijn met nog meer toeristen. Heel bizar maar ook heel fijn.

Morgen stap ik dus op de boot. Op naar het (iets minder) onbekende. De reis kan dus heel snel gaan en dan ben ik over 4 dagen weer op de radar. Het kan ook anders gaan en dan duurt het wellicht 1 of 2 weken. In elk geval vond ik het leuk om jullie weer een klein gedeelte van mijn ondervindingen te vertellen! Ciao!

Mijn locatie .

under: Geen categorie

6 Comments

  1. By: Marijke en Ad Willemen on 1 maart 2015 at 15:28      

    Beste Luuk,

    We hebben met veel belangstelling je verhalen gelezen. Wat een geweldige belevenissen maak je door. Ook wel enorm spannend. Wij wensen je een onvergetelijke reis en kijken uit naar je volgende verhalen.
    Doe voorzichtig!

    Hartelijke groeten van Ad en Marijke

  2. By: ronja en vincent on 1 maart 2015 at 13:56      

    Lieve Luuk,
    klinkt heel tof en avontuurlijk wat je allemaal meemaakt. Wat ben je toch een avonturier! We missen je hier, maar het klinkt alsof je een goeie tijd hebt.
    Liefs! Ronja en Vincent.

  3. By: Belle on 1 maart 2015 at 13:20      

    Lieve Luuk, wat een ontroerend verhaal en wat schrijf je beeldend, ik ben meteen helemaal in zuid Amerika. Wat ongelofelijk bizar van die gids, ik hoop dat alles goed komt, of niet goed komt en dan toch goed komt… Nooit bedacht dat je als jongen daar weer op een andere manier wordt lastig gevallen.. Wat fijn dat je zoveel voor de mensen daar hebt kunnen doen -inclusief recept van wentelteefjes en meubels verhuizen- en zij voor jou natuurlijk! Heel heel heel veel plezier daar nog, pas goed op jezelf, doe alleen waar je zin hebt. Liefs, Belle

  4. By: Kees en Jori on 28 februari 2015 at 17:34      

    Lieve Luuk,

    Dank voor je verhaal, het is mooi! Ik ben er van onder de indruk, dat je er zó in staat. Toch n tik van de Salesiaanse molen mee gekregen! Kun je blij mee zijn, weet je tenminste waarom je zo heet…. ;).
    Fijn, dat je dan zo de gids tegen het lijf loopt, waar je al langer naar op zoek bent.

    We wensen je een heel fijne trip, als waardige afsluiting van deze bijzondere tijd.

    Veel liefs en knuffel erbij,
    van je ouders

  5. By: Paul on 28 februari 2015 at 09:30      

    Hey die Luuk, bedankt voor jouw verhaal. Een bijzondere tijd achter jou gelaten met heel goed werk. Nu tijd voor jou zelf. Geniet en een behouden thuiskomst. Trots op jou. Lieve groet van moi

  6. By: Germa on 28 februari 2015 at 06:49      

    Lieve Luuk

    Wat ontzettend mooi om dit te lezen. Wat een ervaringen en wat doe je mooie dingen. Trots op jou.
    Geniet nog even pas goed op je zelf.
    Heel huids weer thuis
    Liefs germa

Categories